والنتالین و روز سپندار مهر مبارک باد / مست وهشیار

  والنتاین و روز سپندارمزگان بر همگان  مبارکباد
 
 
 
 برا ی عزیزترین من.
 
 

من وتو یعنی عشق
 
 
اگر تنها یک شادی در زندگی باشد ویک عشق
 
 
 از هر یکی من هرگز جدائی از آنرا نمیخواهم...
 
 
عشق یعنی تو عزیزم  . 
 
 این عشق قلب مرا و دنیای مرا سرشار میکند
 
 
وبمن زندگی می بخشد یک زندگی کامل ...
 
 
(عشق تو برای من یعنی دنیا !!)
 
 
 
 
 
عشق آمده است تا  همه عاشقانه باهم  باشند
 
 
همه چیز  در عشق از  زیباترین هاست
 
 
عشق یعنی : تـــو
 
 
موضوع: -->
 
 
 هدیه ای  که ازعشق تو دریافت کردم این بود که:
 
 
عشق توکه  بهترین چیزی بود که در زندگی برایم اتفاق افتاد.
 
 
 و  احساسی که هم اکنون  بتو دارم.
 
 
 
چقدر من ترا دوست دارم
 
در زندگی من عشق تو همواره قلبم را سرشار میکند...
 
 
چه وقتی که ما بایکدیگر هستیم چه زمانی که از هم جدائیم...
 
 
بدون تردید  با هر تکه از قلبم  تا ابد عاشق تو خواهم بود
 
 
عزیزم والنتاین برتومبارک باشد
 
 
 ( ترجمه متن داخل عکس ها از:ف.شیدا)
  
عـــشــق 
 
 
به چه کار آیدم این دل ،اگرازعشق جداست
 

تو نشانم بده از عــــشق ، بدنیا چه بجاست؟!
 

عاشقی کو بسراید به سخن   نغـــمه عــــشق
 

  کیمیائی شد و هر دل زغــم عشق رهاست
 

در پی یک دل عاشـــــق به کجــا باید رفت
 
 
  با دل خــسته بگو عــشق کجا یار کجاست؟؟!!
 

ســـروده فـــرزانه شــیدا /ف.شیدا
 
  
  
غـــصه نخور عزیزم 
 
اینهمه غـــصه خوردن راه بجائی  نداره

نمیشه  آروم  بشــه  ،  دلی که    بیــــقراره

تو لحظه های عشقت ، غـصه و غم کشیدم

وقتی نبودی پیــــــشم ، مرگ دلـــم رو دیدم

دروغ چرا عـــزیزم ، دلم همــــــیشه تنـــگه

نگاه نکن به لبـــــهام ،که روز وشب میخنده

میــــون ســـینه ی من ، یه قـــلب   نامـــراده

به قلب ما خـــدامون ،  فقــــط جــــدائی داده !

غصه نخور عـــزیزم ، خـــدا خودش بزرگه

همـــــیشه که تاحالا ، غــصه ی مارو خورده

بازم میــــشه یه روزی، قلب ماهم   بخــــنده

در غـــمو یه روزی ،  بـــروی ما می بــــنده!

اینو خـــودم  مـــیدونم !.... دلــــم گواه اینـــه!

یه روز واســـه همـــیشه  ، خـــدا مارومی بیـنه
 
جمعه ۲۶ بهمن ۱۳۸۶
 
ســـروده  فـــرزانه شـــیدا

 ******
 
افتخار دارم که سروده شاعر عزیزی را نیز خدمت دوستان گرام
 
در این پست قرار دهم:
 
شعرمن: (مست وهشیار):

دیشب از میکده بگذشتم و یک مست خمار

از رهی آمد و پرسید مرا با دل زار

عشق در میکده و خان وفا کنج دل است

به کجا میروی ای صالح دائم هشیار !!!

به کجا ره سپری ، هر شب و هرشب بیدار؟!

گفتمش جان دلم باز به میخانه برو

دل ما با دل تو ... هیچ ندارد گفتار !

تو اسیر مّی و ما مست شب و عرفانیم

مستی باده ترا بوده...مرا ؟! غصه’ یار !!!

فرزانه شیدا جمعه 26 بهمن 1368



 
نویسنده:صدای پای نسیم
 
 (آقای علی میرشمس مقلب به :شــیدا):
 
 
مست وهشیار:

دیشب از میکده بگذشتی و یک مست خمار
 

از رهی آمد و پرسید تو را با دل زار؟!


 دل تو زار به عشق است نکویش میدار
 

 وینچنین قصه به تاریخ نگردد تکرار


گو به آن باده زن مست که هشیاری من
 

از سر، مستی یار است و غرور دلدار


 گفتی اش جان دلم باز به میخانه برو؟!
 

تو خودت ساقی مائی به برم جام بیار


او اسیر می و تو مست شب و عرفانی
 

 من اسیر دلم و اینکه نگیری تو غبار


 دل من خسته ز هجران و غم یار اینجا
 

 تو بیا ابر کنون بر تن من بیش ببار...


 تقدیم به شما سر کار خانم فرزانه شیدا
 

هم اکنون جاری گردید:
 
جمعه 26 بهمن1386 ساعت: 21:55
 
وبلاگ صدای پای نسیم
 
سراینده شیدا:( آقای علی میر شمس):
 
 
از محبت شما شاعر گرانقدر وعزیز ممنونم
 
شادمانه موفق باشید ودر پناه یگانه هستی کامیاب
: فرزانه شیدا
 
 

افـــسانه غــم

 
 
 افـــسانه غــم
 
بیا  بشنو  کنون  افـــسانه ام   را
  
حدیث روح   چون پروانه ام را 
 
زمانی عاشقی مجـنون  و  شــیدا
 
بدام   دلبری    شیرین    و  زیبا 
 
گرفتار   آمد    و آن   یار  بد خو
 
فراوان  ضربه زد  بر هستی  ما 
 
گهی با هــجر خود قلــبم   بیآزرد
 
گهی دل نیش بی مهری زاو خورد
 
زکـویش بی سبب   گاهی  مرا راند
 
سرآخــر با  رقــیب  من بسر  برد 
 
ز عــشق آتشــین آن شعله ؛ آن  نار
 
به جان آمد دلــم  ا زآن    سـتمکار
  
تنـفر باغمی  در  سینه     جوشـید
 
نماندم   بیـش   ازاین  بر او وفـادار
 
کـنون که دل رهــا  گشتــه دامــش
 
شــرابی از جـفا  ریزم به  کامــش
  
چــو شــیرین  کامی  دل  را ندیدم
 
ز زهـرتلخ ٫٫غم ،، ریزم به جامش
 
کنـون   گر بهر   جــبران هم  بیــآید
  
 به قـــلبم   درب   شــادی هم  گشــاید
 
نــدارم  مــن  دگــر ٫ کاری بکـارش
 
اگـــر  حتی      گریه  و زاری  نماید
 
دگــر با    آنــهمه اشــک وغم  و درد
 
دلــم آزرده   شد ؛  افــسرده    و سرد
 
نمــیدانی چــه ســان  قـــلبم  شکســته
 
چه سان هسـتی ما را٫ زیرورو کرد
  
نمی خواهم    دگر   با  قــلبِ شــیدا
  
بریزم اشکء غـــــم ،‌  حتی به رویا
  
نمی خــواهم  بداند   چُون  شکـــستم
 
چه ســان برهـــم زده   آرامــــشم را
 
نمی خـواهم  بداند همــــچو  مجنون
 
دلم خواهد زند    بر رودِ  جیحون
  
نمی خــواهم   بدانــد    از   جــدائی
  
دلی دارم شکســـــته؛ یک دلءخون
  
کــنون   در اوج   شـــیدائی  خــدایا
 
مــنم   تنـــهاترین    رســوای   دنـیا
 
به چـشمانم  فـغان  عــاشقی هاست
 
خموشم! در درونِ ،سوزاست وغوغا
  
****
 
مپرس ازمـن چه حالی دارم  امــشب
 
که میســوزم   زغـــم   درآتــش  تب
 
دلــم هـجران کــــشد آنگونه  غمناک
  
که حـتی ،آه مــنِ،  میســـوزد این لب
 
چه میگویم!  چنان عاشــق شدم   من
 
که میمـیرم؛ خورد دســـتش به سوزن
 
چه سان باید رها گردم   زاین عـشق
 
که او آتــش شد ومن هــمچو خــرمن
 
کــنون   هم با  دلــم ســوزان عــشقم 
 
به هــجرش همچنان، حـیران عــشقم
 
چه  خــواهد  شــد مــرا آخــر خــدایا
 
که مـــن شــیدای این پیــمان عـــشقم 
 
ســروده: فـــرزانه شـــیدا
  
Farzaneh Sheida
 
۱۳۶۱ /بازنویسی1368
 

دعا کن

 
بیا محبوب  من ، با من  وفا  کن
 
دمی با من بمان ، کمتر  جفا کن
 
زهجر  و  دوریت   آشفته  حالم
 
 مرا  کمتر تو  با  غم  آشنا  کن!
 
 
 
مرا پیوند  عشقت  جاودان  است
 
مرا با عشق تو عهدی نهان است
 
نخواهم  کند دل را من ز عشقت
 
که بی توزندگی زندان جان است
 
 
قسم برعشق وبرمهر و صداقت
 
بسوزم من   ز هجرت  تا قیامت
 
اگر  باید   ز عشقی   من  بمیرم
 
چه  کس بهتر زتو، جانم  فدایت
 
 
 
توگرخواهی زعشقت  دل بگیرم
 
برو  هر شب  دعا  کن تا بمیرم
 
 قسم  بر آن  خدائی  که   پرستی
 
بمیرم هم   ز تو دل  بر   نگیرم
 
 
منم در  عشق تومرغی  گرفتار
 
دگر این  قلب غمگین را میآزار
 
 اسیراین  قفس   ماندم  ولی  باز
 
 همیشه   عاشقانه   با توأم   یار
 
 
توخود دانی که درعشقت اسیرم
 
زامروز و ز فردا  بی تو سیرم
 
به عرش آسمان فریادء دل رفت
 
  خدا  غمگین  شد از سوزنفیرم
 
  خدا  غمگین شد از سوزنفیرم
 
 
۱۳۵۹/۱۲/۹شنبه اسفندماه
 
 بازنویسی بهمن ۱۳۸۶
 
سـروده فــرزانه شـــیدا
 

آرزو

 
بصد   آرزو    زندگی     باختم
 
به رنج وغم وغصه ها  ساختم
 
ندانسته  رفتم ره  مرگ  خویش
 
خودم مرا به غمها  در  انداختم
 
 
به عشقت  شدم  واله ای  دربدر
 
به آوراه گی  ، دائما   در   سفر
 
به بیماریم  وتب، همیشه روان
 
نیازم  به   بستر،  ز  سو جگر
 
 
یگانه  دلم   را ، به  غم سوختم
 
غمء  زندگی،  در دل  اندوختم
 
به شبها نشستم به  کنجی  غمین
 
به ظلمت چراغ ء غم افروختم
 
 
نیازء  دمی ،  دیدن   روی  تو
 
رسیدن به سر منزل و کوی تو
 
به آغوش خود جای  دادن  ترا
 
کشیدن بجان  بوی گیسوی تو
 
بدیوانگی    رهنمونم     نمود
 
در بی کسی را برویم   گشود
 
مرا ازهمه دور و بیگانه  کرد
 
بدانسان که بامن بجزتو نبود!
 
 
کنون ناله ام را کّه خواهد شنید؟!
 
که برباد   رفتم ،  بصدها  امید
 
دگر دیدگانم   بجز  سیل  اشک
 
بدین چهره ام  چیز دیگر ندید!!!
 
 
شده دل چو مخروبه ویران سرا
 
چودادم زکف عاشقی  چون ترا
 
مرا حسرتی مانده ودرد و  سوز
 
ز سوزم    قراری   نمانده  مرا
 
 
۸ آذرماه / سه شنبه / ۱۳۶۲
 
سروده فرزانه شیدا
 

شعرو دوبیتی

 
 
 
 
زیاس ســینه اندر ساحـل تردید  می گشتم

بدنبال یقـــینی محـکم وجــاوید   می گشتم

 مــرا در وصـل رویـت  آرزو  هم کُــشت

  که حتی در سرای آرزو، نومید می گشتم
 
(از فــرزانه شــیدا)
 
مرداد ماه ۱۳۶۳
 
 
به شــهر بی کس ها رهـسپارم
 
غمی جز دوری رویـت  ندارم
 
اگر قرنی گذشت از این جدائی
 
بدان همواره بی تو   بیــقرارم
 
 ف.شیدا/ آذر ۱۳۶۳
 
 
زندگی یه کوره راهه ،  که باید  ازش   گذر  کرد
 
 واسهء  یه لحظه خنده ، عمری رو باید هدر کرد
 
 توی کوره راهه هستی، پیچ وخم یکی دوتا نیست
 
 دل بیچاره  رو باید   ،  آشنا  با  صد  خطر کرد!
 
ف.شیدا/ آذر ۱۳۶۳
 
 
 
بـیـــا
 
 بیــا  امــشب مــرا از غــم  رهـا کن
 
   طــبیبم بـاش  و  دردم را   شـــفا  کن
 
بیــا  با بوسـه ای  گــرم وتوانبــخش
 
   تـب ســوزان ءعـشقــم  را   دوا  کن
 
بیــا از هــجر تــو  بیــمارم  امــشب   
 
   مـرا  ازدرد جــانسـوزم  رهــا  کن   
  
بیــا حــتی  اگــر،    نـآئــی  بــدرمان      
 
   بیــا پــس  باغــمم ودردم  صفا  کن     
 
بیــا با  نغــمهء  این اشکء رقصان     
 
   بـرقــص وبـر دل زارم  جـــفا  کن     
 
بیــا   جــانم   بگــیر  و درد   بُــستان       
 
   ولـی تـا زنــده ام ، بـرمـن وفــا  کن                   
 
        ولـی  تـا  زنــده ام  ، بـرمـن   وفــا کن                 
 
 
۱۳۶۰/۹/۱۷  آذرماه
 
ســروده  : فــرزانه شـــیدا
 
 
Magic Wand
 
آشیانه های شعرم به روز است:
 
 
دیوان شیدائی:
 
 
دفتر شیدا دلی:
 
 
گالری عکس از اسکاندیناوی - ف.شیدا:
 
 
در آغوش تنهائی:
 
وتقدیم به رسم شیدائی:
 

فلک جانم!!!

 
 
 *فلک جان 
  
 
 فـــلک!!  ای آنکه ســرتا پا ز رازی
 
به چـه چـیز خودت اینــگونه نــازی؟!
  
چـــرا با  این  ؛؛ نقاب   زنــدگانی؛؛
 
گـــرفتی جــان  انـــسان را  ببــازی 
 
بدلــها   مـــرگ را   اهــدا    نمــائی 
 
هــزاران ســــینه را درغــم گُدازی!!!
  
فـــلک! ای قــاتـل جـان های مــردم
 
 بـرای کُشـتـنت، داری  جـــوازی؟!! 
 
تـو آنکــس را که میـخواهد  بمـیرد
 
  زمــرگــش دائـــما در احــــترازی!!!
 
ولـی آنـــرا را که دارد شـــوق بـودن
 
نــدادی   هــرگــزاینــسان  امــتیازی!
 
کٍـــشد هـرکـس تــنی افــتان  وخــیزان 
 
به پیــچی، در خـمی ، شــیبی ، فرازی
  
 ونــامـــش را  گـــذارد ؛؛ زنــدگانـــی ؛؛ 
 
چـه میــماند زآن ؟! جــز جــان ببــازی؟!!
  
نمـــی خــواهم  خــدا  در  ســـرنوشــتم
 
ببـــخشد  بر   دلـــم عـــمر ء درازی
 
هـمین حــدهم   بــسی  مارا زیاد است
  
نــدارم مـن به غــمهایــت   نیــازی!!!
 
خـــدا شــاید   که  شــوخیــش  گرفته
 
که ایـن سـان آدمـی را داده  بـــازی!!!
 
مرا مـهمان تو کــرده!!! چـه ظلمی!!!!
 
تُووُ  روی خـوش ُوُ مـهمان نوازی!!!!
 
تو  برســـرکـــش  دلء  ناســــازگارم
  
عـذابی،غـصه ای، ســوزی، گــدازی!!!
 
ولــی با  صد   تاســـف با  تو  گـــویم
 
که  بایــد   مــدتی  بــا  مــن بــسازی!!! 
 
فــلک جـــانم !!!  تـــو خوابــش  ببیــنی
  
که بتـــوانی  مــرا افــسرده  ســــازی !!!
 
عــزیزم پنــبه از گـوش ات ،بــرون کن
  
که آهــستـه  بــگویــم   با  تــو   رازی:
  
بــــرای   راحــــتی  از  شــّر    شــــیدا 
 
برو  بنشـــین    بـــروی  جـانــمازی!!!
 
دعـا کن روزو شــب برعــرش یزدان
  
 ز ؛ شـــیدا ؛ قـلب خود آسـوده  سازی
 
وگرنه  تا  که   هســتم   د رجــهانـت
 
به  پیـــچ  ؛؛جــاده ء  تـند  هــرازی؛؛ 
 
زفـکرت جان من این را بُــرون کـــن
 
 که میرقصم به هرآهنگ و ســازی!!!!
 
تاســـف میـخورم  بر حـــال  و روزت 
 
چـــو  باید مـــدتی  با مـــن بـــــسازی!!! 
 
فـــرزانـه شـــیدا 
 
۲/۱۱/۱۳۶۲ یکشنبه بهمن ماه 
 
بازنویسی : بهمن ماه ۱۳۸۶
 
 
 
Magic Wand
 
آشیانه های شعرم به روز است:
  
 
دیوان شیدائی: 
 
 
 
شور شیدائی:
 
 
دفتر شیدا دلی:
 
 
گالری عکس از اسکاندیناوی - ف.شیدا:
 
 
در آغوش تنهائی:
 

 
وتقدیم به رسم شیدائی:
 

رضا بر جور تو؟؟!! من کی توانم!!!

*رضا بر جور تو؟؟!! من کی توانم!!!*

غـــریبــی بـی کـس وبی خانـمانـم

بــریــده زنــدگــی   دیـگر امــانــم

چه سان زین ورطه خاموش غمبار

خودم راسـوی خوشبـختی کشـانم؟! 

خـــدایا  خـــنجری درســــینه دارم

گرفــته  زخـــم   دل دیـگر تـوانــم 

هــــرآن انــدیـــشه ای آید به ذهــنم

زآن   زخـمی  دگــرآیـــد به جـانم!!!

دگـــر  نــومـــیدم  و  تنـهای   تنـها 

کـّه را  نـزددل ء خونـین بخــوانم؟؟!! 

کـه ناگـــه  جـمله   یارانــم   برفــتند 

چـه سـان خـود را به یـارانم رسانم؟!  

مـنم آن  کــوکـــب ء بـی نـوروتنـها

که  تنــها ،  در  میــان  کهکــشانـم

هـــرآنکــس دردلــم  جـائی گــشوده 

 گـــرفـتی! تــا که مــن تنـــها بمـانم! 

رســد برمـــن زهــرســوئی بــلائی!!

ولــی کــی شــکّوه ازغمـها تــوانم؟!!

شـــده ایــن آرزو تا لـــب  گــشـایــم

ولــی کُـــو قــدرت حــرف وبیـانــم!!!

چه غـمگینم که باصـد حـرف ســـینه 

به لـب خـاموش وسـاکـت، بی زبانـم!

گشــایـم چـون لــبـی گـــیرد صـدایم

بجـایــش گــریـه هــا از دل فــشانم

دلـم  خــواهـــد  شــبی،آئـی کـنـارم

کـه تا عـــریان کـنم  ســوز فـــغانم

گــــذارم  ســر  بــروی  دامــن تــو

بــدامــانـت  ز دل   اشــکی فــشـانم

خـــدایا ایــن سـخن بـرمـــن ببـخـشا

کــه از کـف  داده ام اکــنون عـــنانم

نبـاید  اشـــک ء مـن آ لـــوده ســازد

مقـــدس  دامــــنی ،  با    دیـــدگـانـم 

ولــی چــون عــاشــقی درانتــــظارم 

نــگه دوزم بــه شــــب بــرآ ســـمانم

 کــه   ازبــهرشــــفای    دل  بیـآئــی

بـه شــب بــــیدار تــا وقـــت  اذا نــــم 

هـزاران سـال ما یک لحـظه ء توست 

دگــر  تـا  کــی   بامــیدت  بــمانــم ؟!

بـدل صـبری نــباشــدهمـــچو ایــوب 

کــه برمــن  کــم بّود عـمر و زمـانـم 

دلـم   آنـسان   عـــمیقانه غمـین اسـت

کــه پـیرم گـــرچه   درظــاهرجـوانـم 

چـــنان ســـوهان  کشــیده غـم به جانم 

که  صــــیقل   دیــده  روح ء  ناتـوانـم  

مــرا حــتی  نــدادی   تـک    امـــیدی

کـه  بیـــنم  زآن   بــهاری   درخـزانـم 

به حـــسـرت دیــدگانــم  در پـــی شـور

ولــی فــرســــوده  از  درد    گــرانـم !

مـرا هــرگــز نـــبود آرامــــشی  چـند

کــه با  بـخت ســــیه درایـــن جـــهانم

خــــدایا برهــــمه بــودی تــــو درمان

ولـــی مـن   چـهره  ی    درد  نـهانـم

چـه سان گــویم که دل ویران سرا شد

نــدیدم   در  جهـــان غـــیراز  زیـانـم

مـــراهــــم بـنــــده مــیدانی خــــدایا ؟؟!!!

مـــن امــا خـود   ز این  مــردم ندانـم 

به جـــز  حرمــان بمن چـیزی ندادی 

کـه خــود راجـــزئی این مــردم بدانم

تو گوئی حــکم یـارب را رضــا باش

رضــا برجور تو؟!... من کی توانـم!!!

یــگانه حرف من یـارب ٫  تـو بشـــنو 

نمی خــواهــــم  درایــن دنیــــا بمـانم 

نمی خـــواهـــم در ایـن دنیــــا بمـانم!!!!

چهارم بهمن ماه ۱۳۶۲ سه شنبه 

ســروده فـرزانه شــیدا

خـــزان

 
 خـــزان
 
 
 من آن شـــبگرد غــمگینم  ، که غــم را زنـده مـی سـازم
 
 
 
به عشــق وعشــق ورزیــدن  ، دلـــم را بــرده مـی سـازم
 
 
 
هـــمه بـــود ونبـــودم را ،  بپـــای عـشــــق    مــی بــازم
 
 
 
چــو اســبی سرکــش یــاغــی  بــسوی  عـشــق مـی تـازم
 
 
 
شــــدم  آواره ء  دشـــــتی   ،   زســوزء عـشــق پُـررازم
 
 
 
گُلـــی بــودم  به یـک گلـــشن ،  که بلـــبل بوده   هــمرازم
 
 
 
  کـنون تنـــها وغـــمگینم ، خـــزان را در،، ســـرآغــاز،،!!!!
 
 
 
 خـــزان را کـاش مـی شــــد مــن ، زایــن دنیــا  بــرانـدازم!
 
 
 
بــه اشـــکی از غـــمء  رفـــتن ، برایـت قــصه مـی سـازم
 
 
 
چــو کـــوچ ایــن پــرســــتوها ،  شـــده آغـــاز پـــــروازم
 
 
 شـــده آغـــاز پـــــروازم !!!!
 
 
ســروده  فـــرزانه شـــــیدا
 
 
خرداد ماه ۳/۳/۱۳۶۲
 
 
 

ای خدا

 
ای خدا
 
ای خدا امشب مرا  جانی   بده
 
برغم  ودردم   تو درمانی  بده
 
ای خدا مُردم  از این  آوراه گی
 
کولی ا م بر من تو سامانی بده
 
ای خدا در گریه های   بی امان
 
تکیه گاهی  یا  که دامانی   بده
 
ای خدا   افسرده ای  دلخسته ام
 
برغم  این   خسته    پایانی بده
 
۲۵خرداد۱۳۶۱
 
فـرزانه شــیدا
 
 

ای خدا.......آخر چراااااااا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 
 
این شعر ازاولین شعرهائی بوده که در شروع کار شعرم نوشتم
 
(۱۳۵۹/۱۱/۲۶): ف.شیدا:
 
ای بی وفا  !!!
 
عشق خودرا پس گرفتی
 
من نفهمیدم چرا  !
 
ترک ما کردی ورفتی
 
من نفهمیدم چرا  !
 
از دلم آسان گذشتی
 
من نفهمیدم چرا  !
 
چونکه رفتی برنگشتی
 
من نفهمیدم چرا  !
 
....
 
با دلم هرگز نگفتی ...
 
من چه کردم بی وفا؟؟!!
 
روگرفتی وتو رفتی...
 
همچون آن نا آشنا
 
 
عشق تو   اما بدل   
 
هرگز نشد ازمن جدا
 
تا  ابد   تا زنده ام 
 
عشق ترا خواهم ٫ ترا
 
تا ابد   تا   زنده هستم 
 
من ترا خواهم٫ ترا
 
 تا   ابد   تا زنده هستم
 
 **  دوست میدارم ترا**
 
فــرزانه شــیدا ۱۳۵۹دیماه
 
 
اومدم رنجش بدم  رنج     کشیدم
 
اومدم  غمش بدم   غصه رو دیدم
 
اومدم بچینمش    خودم رو  چیدم
 
آخه در وجود اون خودم رو دیدم
 
آخه در وجود اون(خودم رو دیدم)*!!!! 
 
  ف.شیدا
 
       هشتم اسفندماه   ۱۳۶۰  
 
   

دلخوشی!!!

 
 

همه دنیـای خود را در  نــظر  ویرانــه  می دیدم

 به قلــبم   آشــنایان را ،  همه  بیــگانه   می دیدم

 دلــم را خوش  نـمودم  باشب و تنهائی  با  شـمع

    ولی او   را اسیر ء  عــشوه ء  پروانه  می دیدم!!!

 
1364/9/28
 
فــرزانه شــیدا
 
( پنجشنبه آذرماه 1364 )
 

قفس

 
 
آشــنا   گر بدلــم  هــست  کــسی
 
  آشــنا  با  دل من  نیــست  کــسی!!!
 
می کــشم ازهمه سو رنج و عـذاب
 
یاوری  نیــست   به   فریاد  رســی
 
آرزو از  چه   کــنم   عـــمر   دراز
 
خــسته ام  من دگــر از  تک نفـسی
 
به چه  شـوقی بگــشایم    پرو بال؟!
 
که  جهان  بوده مــرا چون  قــفسی
 
   که  جهان بوده  مـرا چون قــفسی!!!
 
ف.شیدا
 

Iran Blogme

 

بســتر غـــم

 
بســتر غـــم
 
بی تو یک شب  میان بســتر غـــم
 
تا ســحرگاه       غـصه     نالـیدم
 
از غــم ء  آ ســمان    ابری     دل
 
تندباری     ز    ســینه      باریـدم
 
زار  وگـریان   تـرا  زدم     فـریاد
 
با  دل  ء    بیـــقرار  و    نومــیدم
 
در خـیال از ورای  پرده ء  اشـک
 
هر   دمی     چـهره  ء  تـرا  دیـدم
 
از غـم ء   دوریـت    چه  گــریانم
 
ا ز  تو  هم   عاشــقانه     رنجـیدم
 
کاش  میـــشد    دوباره   بـرگـردی
 
یا   بیائــی   دمــی    به     بالــینم
 
چـشم ء   امـیدء   مـن  بدر مــانـده
 
ای تـو    تنـها     یــگانه     امـیدم
 
بـی تو    تــنها  دوچــشم    گــریانم
 
 بـی تو هـرگز  ز دل   نخـندیدم!!!
 
    بـی تو  هرگز  زدل    نخـندیدم!!!
 
 ف.شــیدا
 

نوگل عشق

 


ازهمان دم که بدل  نوگل ءعشق تو شــکُفت

لب من   با   لب تو    قصه ء  بودن  میگفت

قلب عاشق شده ام  سوزء تمنای  تو    داشت

زندگی در نگهم   چهره ء زیبای   تو  داشت

همه ء قصه ء من  لحظه  ء دیدار   تو  بود

همچو جادو زده ای  مست وگرفتار  تو بود

 باورم نیست  که هجران شد و دل باز طپید

  بعد   تو ،  زندگیم     لذتء   آرام   ندید!!!

  ناگهان جای تو، غم آمد و در سـینه نشست

  دردلم زلزله شد قلب من از غـصه شکست

    دردلم زلزله شد قلب من ازغصه شکست!!!

جمعه 12/11/1363
 
 شعراز  فرزانه شیدا
 

شیدا _ عشق پنهان _آیــد آن روز..

 
 شـــیدا
 
غـمینم ،   بی کــسم  ...    تـنهای   تنـها
 
روم با عــشق تو ... صـحرا  به صـحرا
 
چو  مجنون.... ســر گـذارم   بر بیــابان
 
منم   آواره ای ...  در    عــشق  شـــیدا
 
 
 
 عــشق  پنــهان
 
چو پنــهان عــشق شـیرین  اسـت
 
 به   پنــهانی    تو    یـارم    باش
 
  بـدور    از   چـشم     بدخواهان
 
 همــیشه    در    کــنارم     باش
 
ف. شــیدا-۱۳۶۳
 

         
 
آیــد آن روز..

بر دل ء عاشــقء  من  جور  فراوان   بکنید

زجفا    خانه ء قــلبم   ، همه ، ویران   بکنید

 گفتن ازآتش عشق و شّـرر هـجر، چه سود!!!

آید  آنروز که  خود ،  ناله ز هجران بکنید!!!
 
 1363/ 28 اردیبهشت ماه/ جمعه
 
از : فــرزانه شــیدا
 

یه محاله!!!

 
 
یه محاله   بی تو بودن   من همیشه با تو هستم
 
بخـدای   آسمونا      ترو    تنها      می پرستم
 
من ســراپا  پُره   عـشقم   ولی   باورم   نداری
 
 نمیـخوام    ناباورانه     توی   خـلوت   بباری
 
 من   هــنوزم    نگرانم   منو  بی وفـا    بدونی
 
 این   دیگه  یه التــماسه  منو  عاشــقت   بدونی
 
 مــنو عاشــقت  بــدونــی
 
 ف. شــیدا
 
 

بوسه ای برگل  -عشق تو


 
به گل  بوسه دادم   بوقت  سحر
 
ز او شبنمی  روی  دستم  چکید
 
چنین  دیدم  از گردش   روزگار
 
که گل هم ، محبت ،ز دنیا ندید
 
۱۳۶۴/۹/۱۲ سه شنبه
 
 ف. شیدا
  
 

هجران

 
 
دگــر  کـاری   ز دســتم   بر  نیــآید
 
که شــاید  رنـج هــجرانت  ســر آیـد
 
بـکار ما  گــره   افــتاده   آن   ســان
 
 که   نتــواند   کـسی   آنـرا   گـشایـد
 
 برای وصــل  ما دیگـر  پـس ازایــن
 
  خــدا    بـاید     خــداوندی      نـماید
 
  مـنو ایـن  رنـج ء دوری  و غــم تــو
 
  چـه ســان باید غــم دوران سـرآیـد؟!
 
  نگــیرد  قـلــب من  آرامــش  ازغـــم
 
  اگـــر  دلدارء    قــلب   من   نیــآیـد
 
 ز دلــتنگــی ء تــو دریـای  شــــعرم
 
 دلـــم در وصــف توهــردم  ســـراید
 
   خــداوندا  نــدارم   طــاقــت  هـــجر
 
     بگــو یــارب ! بــگو یـارم  بــیآیـد !!!
 
فرزانه شیدا
 
 

وفا آموز

 
چـو یک پـروانه میـسوزم
 
به شمــع ِ زنـدگـی هرروز
 
فقــط  یک قــلب غـمگینم

دلـم جا مــانده  دردیـروز
 
نه حتی  قـطره اشکی را
 
ز چــشم  زندگی  دیـدم
 
نه حــتی  ذره ای  بـوده 
 
 به قلب خسته ام دلـسوز!
 
خــداوندا  ببــین  دل  را
 
که ازخاطرچه راحت رفت
 
 خـداوندا ، بگــو بــر او 
 
 وفای  ا ین  جـهان آموز
....

دل ِ آواره  ی    ما را 
 
گرفتی و  رها  کردی 
 
مرا  با غصه ی عـشقی
 
دوباره   آشـــنا کردی
 
سراغم   را نمی گیری
 
 کنون در این  دم ِغم ها
 
نمی پرسی تو  حالم را
 
رها  کردی   مرا  تنها
 ...
نمی  گوئی    بدون تو
 
چه  بگذشته  بحال ِ ما
 
 نگه مانده  به ره هـرروز
 
 که  می آید  هــمین فردا
 
    دوچــشم ِانتظارم، من 
 
     چه دیروز و چه هم حالا !

مرا تاب جدائی نیست

چو هستم عاشقی شیدا
 
 ف.شیدا  - ۱۳۸۶ 
 
 

اشعاری از فرزانه شیدا

 
 شـور وشر  عاشـقی ،، انـسان،،  دگرگون میکند

قــلبهای   شــاد  را   از غــصه  پرخــون   میکند

لحــظه های  بی کــسی  آن سـان   اثـر دارد  بدل

  کزمیان ساده گان ،، شــاعــره،،  بیرون میکند!!!!

آنـکه در قلــبش نــبوده  لحــظه ای  افـکار عـشق

در ســرای  عـاشـقی  ســودای    مجـنون  می کند

کوچــه های عــشق را چون طـی کنی درعــاشـقی

هرقــدم   شــور و  شّــر عـشق تو افـزون   می کند

هرچه ســوزد قــلب  عاشــق باز عاشـق تر   شود
 
  عـــشق هــرکاری کـند با قــلب محـزون میکند !!!!

 
30/1/1363 پنجشنبه -  فروردین ماه
 
 فــرزانه شــیدا

 
غـمینم ،   بی کـسم  ...    تنهای   تنها
 
روم با عشق تو... صـحرا  به صـحرا
 
چو  مجنون.... ســر گذارم  بر بیـابان
 
 منم   آواره ای ...  در   عــشق   شـیدا
 
 
 
در ممــلکت  عشق به و یرانه   رهی   نیست

ویرانی   عشاق    چو   آبادی    قــلب  اسـت

یکتا دل غــمگین ز رهائی چه برد سود؟؟؟!!

در عشــق اســیری   بّه   از آزادی قلب است

از: فــرزانه شــیدا 1363