خـــزان
 
 
 من آن شـــبگرد غــمگینم  ، که غــم را زنـده مـی سـازم
 
 
 
به عشــق وعشــق ورزیــدن  ، دلـــم را بــرده مـی سـازم
 
 
 
هـــمه بـــود ونبـــودم را ،  بپـــای عـشــــق    مــی بــازم
 
 
 
چــو اســبی سرکــش یــاغــی  بــسوی  عـشــق مـی تـازم
 
 
 
شــــدم  آواره ء  دشـــــتی   ،   زســوزء عـشــق پُـررازم
 
 
 
گُلـــی بــودم  به یـک گلـــشن ،  که بلـــبل بوده   هــمرازم
 
 
 
  کـنون تنـــها وغـــمگینم ، خـــزان را در،، ســـرآغــاز،،!!!!
 
 
 
 خـــزان را کـاش مـی شــــد مــن ، زایــن دنیــا  بــرانـدازم!
 
 
 
بــه اشـــکی از غـــمء  رفـــتن ، برایـت قــصه مـی سـازم
 
 
 
چــو کـــوچ ایــن پــرســــتوها ،  شـــده آغـــاز پـــــروازم
 
 
 شـــده آغـــاز پـــــروازم !!!!
 
 
ســروده  فـــرزانه شـــــیدا
 
 
خرداد ماه ۳/۳/۱۳۶۲