بصد   آرزو    زندگی     باختم
 
به رنج وغم وغصه ها  ساختم
 
ندانسته  رفتم ره  مرگ  خویش
 
خودم مرا به غمها  در  انداختم
 
 
به عشقت  شدم  واله ای  دربدر
 
به آوراه گی  ، دائما   در   سفر
 
به بیماریم  وتب، همیشه روان
 
نیازم  به   بستر،  ز  سو جگر
 
 
یگانه  دلم   را ، به  غم سوختم
 
غمء  زندگی،  در دل  اندوختم
 
به شبها نشستم به  کنجی  غمین
 
به ظلمت چراغ ء غم افروختم
 
 
نیازء  دمی ،  دیدن   روی  تو
 
رسیدن به سر منزل و کوی تو
 
به آغوش خود جای  دادن  ترا
 
کشیدن بجان  بوی گیسوی تو
 
بدیوانگی    رهنمونم     نمود
 
در بی کسی را برویم   گشود
 
مرا ازهمه دور و بیگانه  کرد
 
بدانسان که بامن بجزتو نبود!
 
 
کنون ناله ام را کّه خواهد شنید؟!
 
که برباد   رفتم ،  بصدها  امید
 
دگر دیدگانم   بجز  سیل  اشک
 
بدین چهره ام  چیز دیگر ندید!!!
 
 
شده دل چو مخروبه ویران سرا
 
چودادم زکف عاشقی  چون ترا
 
مرا حسرتی مانده ودرد و  سوز
 
ز سوزم    قراری   نمانده  مرا
 
 
۸ آذرماه / سه شنبه / ۱۳۶۲
 
سروده فرزانه شیدا