فقدان سخن

کلبه ای باید ساخت

ساده وچوبی و بی هیچ حصار

درهمین جنگل خاموش ولی ، پر زخدا...

کلبه ای باید ساخت ودر آن حجم همه

 

سنگر ودیوار شکست...وبه حجم دل خویش

گوشه ای نیز خزید

وبه آرامش یک روز وبه شبهای زیاد

قلمی را برداشت

 

دفتر و کاغذ و ...خودکاری چند

وبه آرامش زیبای سکوت...

همه نجوای... دل عاشق را

درهمان کلبه ی تنهائی شاعر

 

به مددخواهی، هر واژه ی

 فریاد ،نوشت ...

سخن سینه که پایانش نیست 

گوشه ای خاطره ی شاعر را 

خلوتی... خاطر مغموم و پریشان دل را

میدهد آرامی....

کلبه ای ساخته ی دست دل یک شاعر

همه از چوب ودرخت 

...ساده و چوبی و بی هیچ، حصار 

وبه آزادی دل ... بس رها ازهمه دهر

تا ابد دفتر گویای دلی عاشق بود

کلبه ای باید ساخت .

..

ودگرباره « سکوت» همه شبهای بلند 

همه عمری که گذشت 

به سر آرامش ، به مجازات کشید

بس خنک خواهد شد

دلم از اینهمه فقدان سخن ...

درمیان همه ی آدمها ....

فرزانه شیدا / 14 نوامبر 2012 - 24 آبانماه 1391 چهارشنبه