افـــسانه غــم
 
بیا  بشنو  کنون  افـــسانه ام   را
  
حدیث روح   چون پروانه ام را 
 
زمانی عاشقی مجـنون  و  شــیدا
 
بدام   دلبری    شیرین    و  زیبا 
 
گرفتار   آمد    و آن   یار  بد خو
 
فراوان  ضربه زد  بر هستی  ما 
 
گهی با هــجر خود قلــبم   بیآزرد
 
گهی دل نیش بی مهری زاو خورد
 
زکـویش بی سبب   گاهی  مرا راند
 
سرآخــر با  رقــیب  من بسر  برد 
 
ز عــشق آتشــین آن شعله ؛ آن  نار
 
به جان آمد دلــم  ا زآن    سـتمکار
  
تنـفر باغمی  در  سینه     جوشـید
 
نماندم   بیـش   ازاین  بر او وفـادار
 
کـنون که دل رهــا  گشتــه دامــش
 
شــرابی از جـفا  ریزم به  کامــش
  
چــو شــیرین  کامی  دل  را ندیدم
 
ز زهـرتلخ ٫٫غم ،، ریزم به جامش
 
کنـون   گر بهر   جــبران هم  بیــآید
  
 به قـــلبم   درب   شــادی هم  گشــاید
 
نــدارم  مــن  دگــر ٫ کاری بکـارش
 
اگـــر  حتی      گریه  و زاری  نماید
 
دگــر با    آنــهمه اشــک وغم  و درد
 
دلــم آزرده   شد ؛  افــسرده    و سرد
 
نمــیدانی چــه ســان  قـــلبم  شکســته
 
چه سان هسـتی ما را٫ زیرورو کرد
  
نمی خواهم    دگر   با  قــلبِ شــیدا
  
بریزم اشکء غـــــم ،‌  حتی به رویا
  
نمی خــواهم  بداند   چُون  شکـــستم
 
چه ســان برهـــم زده   آرامــــشم را
 
نمی خـواهم  بداند همــــچو  مجنون
 
دلم خواهد زند    بر رودِ  جیحون
  
نمی خــواهم   بدانــد    از   جــدائی
  
دلی دارم شکســـــته؛ یک دلءخون
  
کــنون   در اوج   شـــیدائی  خــدایا
 
مــنم   تنـــهاترین    رســوای   دنـیا
 
به چـشمانم  فـغان  عــاشقی هاست
 
خموشم! در درونِ ،سوزاست وغوغا
  
****
 
مپرس ازمـن چه حالی دارم  امــشب
 
که میســوزم   زغـــم   درآتــش  تب
 
دلــم هـجران کــــشد آنگونه  غمناک
  
که حـتی ،آه مــنِ،  میســـوزد این لب
 
چه میگویم!  چنان عاشــق شدم   من
 
که میمـیرم؛ خورد دســـتش به سوزن
 
چه سان باید رها گردم   زاین عـشق
 
که او آتــش شد ومن هــمچو خــرمن
 
کــنون   هم با  دلــم ســوزان عــشقم 
 
به هــجرش همچنان، حـیران عــشقم
 
چه  خــواهد  شــد مــرا آخــر خــدایا
 
که مـــن شــیدای این پیــمان عـــشقم 
 
ســروده: فـــرزانه شـــیدا
  
Farzaneh Sheida
 
۱۳۶۱ /بازنویسی1368