بیا محبوب  من ، با من  وفا  کن
 
دمی با من بمان ، کمتر  جفا کن
 
زهجر  و  دوریت   آشفته  حالم
 
 مرا  کمتر تو  با  غم  آشنا  کن!
 
 
 
مرا پیوند  عشقت  جاودان  است
 
مرا با عشق تو عهدی نهان است
 
نخواهم  کند دل را من ز عشقت
 
که بی توزندگی زندان جان است
 
 
قسم برعشق وبرمهر و صداقت
 
بسوزم من   ز هجرت  تا قیامت
 
اگر  باید   ز عشقی   من  بمیرم
 
چه  کس بهتر زتو، جانم  فدایت
 
 
 
توگرخواهی زعشقت  دل بگیرم
 
برو  هر شب  دعا  کن تا بمیرم
 
 قسم  بر آن  خدائی  که   پرستی
 
بمیرم هم   ز تو دل  بر   نگیرم
 
 
منم در  عشق تومرغی  گرفتار
 
دگر این  قلب غمگین را میآزار
 
 اسیراین  قفس   ماندم  ولی  باز
 
 همیشه   عاشقانه   با توأم   یار
 
 
توخود دانی که درعشقت اسیرم
 
زامروز و ز فردا  بی تو سیرم
 
به عرش آسمان فریادء دل رفت
 
  خدا  غمگین  شد از سوزنفیرم
 
  خدا  غمگین شد از سوزنفیرم
 
 
۱۳۵۹/۱۲/۹شنبه اسفندماه
 
 بازنویسی بهمن ۱۳۸۶
 
سـروده فــرزانه شـــیدا