عرفان ومّی !!! 

"مّی" دراين   ويران ِ  سامان   ميزنيم

لیک با  ٫" قلبی " ز ایران  میزنیم!

در خرابات  ِ دل ِ  وامانده ای..

" سازی"   از  یک   قلب  ِ ویران   میزنیم

کو  بجوید این دل ما ، یار زیبا   در " بهشت"!؟

ما  کنار  ؛ جوی آبی؛   " مّی "  به باران  میزنیم

"عاقبت" کی خواهد آمد  (عاقبت جویان ) شویم

ما  " مّی"  خود را"کنون " در این " گلستان " میزنیم!

نزد  یاران،  صحبت از عرفان  و  مّی جانا مکن

گرچه  درخلوتگه خود ( مّی )  فراوان میزنیم! !

لیکن آن  گوشـی   تواند  مـحرم  رازت  شود

(( کو دهد سرشانه ای وقتی پریشان  میزنیم!!!))

۱۳۸۸شهریور 

سروده ی : ــــ*  فرزانه شیدا/ f sheida*ــــ