Image and video hosting by TinyPic
  باران
 
 بیچاره دلم که  مانده در باران بود
 
در بارش لحظه های غم ویرا ن بود
 
 بیچاره دلم که همره  ابر گریست
 
هر بار که سینه ی سما  گریان بود
 
دوشنبه 13 خرداد 1387
 
فرزانه شیدا
 
 
شــیدا
 
چو مست از باده ی دنیا ســرودم با دلی رسوا

اگر گفـــتم درونــم را بدون   لحــظه ای پروا

بوّد شــاهد خــدای ما  در این  گنبدگه   رویـا

همـیشه بوده ام شــیدا    همـ-یشه بوده ام شـیدا
 

ف.شیدا
 
 دوشنبه 13 خرداد 1387
 
  
  ساقی    
 
در این شـ-بهای غـمناکی   ز مردن کی کنم بـاکی؟!
 
بــباراز باده بر جامــم     براین عاشــق دل خـاکی
 
 چو شد دل مست وحیرانش چه سوزد دل زهجرانش
 
به ســـیل  اشک ها آخر   رســــد اشــ-کم  بدامانش
 
بخوان در مستى ا م ساقى، شبی تا صـبح و  آفـاقی
 
که بر  شاخ وجــ-ود  دل ، ز عشـقم   مانده اوراقـی  
 
پنجشنبه 16 خرداد 1387
 
ف.شیدا