( دفــتر شــیدائی دل )

وقتی مجـبور بشـی راهــتو بگــیری

بری وتـّو  خلوتت آروم  بمــیــری

مـــــثه  پروانه بشــی  توّ پیله ی غم

نــتونی پر بــکشی تّّـو ی   اســـیری

بدونــی  که زندگــیت   راهی درازه

مـثه  گـهگشون بشی  تُّـو راه شـیری

بـدونی که   زندگـیت  آخـر ِ خـطه

توی غــصه پادشا  تــّو غـم وزیری

بــدونی  به عاشــقی  راهی  نداری

بدونی تـوّ  باخـتـنا  تـو بی نظــیری

دیگه رفــتن واسـه تو  چه مــعنی داره

بسـکه از رفــتنٍ  بیهوده  تو   ســیری

تا  بیـاد    زنـدگی  معــنائی  بگـیره

دیگه سودی نداره وچون دیگه پیری!

طـفلی تو چه ساده  این عمرتّو باخـتی

فکر میکردی که  یه پا خودت مّدیری!

طـفلی تو که پای عاشــقی  نشســتی

گرچـه توّ کشــور  عاشــقی سفیری

اما دیدی که چه آسون، همه ی قلبتو باختی

ثروتت محبتت بود ولی آخرش فــقیری

گرچه راحتی ندیدی اما تو چه ساده باختی

همه ی راهارو رفتی روز وشب سختی کشیدی

اما آخرنمیدونم  واسه چی تو زنده هستی

تو که از عالم وآدم همه جور رنجی رو دیدی

نمیخوای یه بار بپرسی: تا کجا ص-بر وتحمل؟!

بگـو یکبار صاف وساده ؛ تو آخه  کجا رسیدی؟

بودنــت فقط بهونه س  که بگی زندگی کردی

اما اـمروز  تو میدونی ؛دیگه بدجوری بّریدی

دیگه حوصــله نداری ؛ بگی زندگی قشنگه

یابگی در شب تارت باز میاد روز سـپیدی!!!!

ف.شیدا

یکشنبه 14 تير 1388