خلوت این دل ما پر ز سکوت است و زوال
 
 
قصه ی بودن ما  همچو دروغ است  وخیال
 
 
ما  شکار غم   و  دل  در  قفس  رنج    اسیر
 
 
چون شکسته ست دگر بر تن ما  آن پروبال
 
 
چون  در آید  ز افق غنچه  ی  پُر  نور طلا
 
 
شب  تاریک  دل  ما ست  پر از  رنج وبلا
 
 
چون رسد  بر دل ما   لحظه ی  تاریکی دهر
 
 
غم  به  فرسایش   من  بر تن  من داده  جلا
 
 
طفل معصوم   من از بی خبری  خفته  بناز
 
 
همه  لبخند    بلب  دارد   و   می خندد   باز
 
 
از   دل مادر  خود ،  غافل  و از رنج  بدور
 
 
اشک  مادر  که  ندیده ست  به شبهای  دراز
 
 
اوچه  داند  که دلم  بس نگران است  وپریش
 
 
مرحمی نیست مرا ، تا   که نهم بر  دل ریش
 
 
گریه در  سینه فغان  دارد  وچشمانم  خشک
 
 
خنده را  برهمه  اجبار،  نهم   بر لب  خویش
 
 
اوچه  داند   که  به   تنهائی ما ،  نیست کسی
 
 
بدل  مادر او  غصه    و غم     مانده   بسی
 
 
او چه  داند  که بسی  یکّه  ،  بدنیای    غمیم
 
 
جز  خدا ، بر  منو ما  نیست   دگر   دادرسی
 
 
جز  خدا ، بر  منو ما   نیست   دگر  دادرسی
 
 
۱۳۶۷/۱/۶
 
شنبه اول فروردین ماه۱۳۶۷
 
سروده فرزانه شیدا