عمق نگاه   ناز   تو ،  رفتم   و  بی خبر    شدم
 
هوش  زسر   پریده  تا   جادوی  آن  نظر  شدم
 
چونکه زتو جدا  شدم ، همچو کسی که مّی زده
 
از در  خانه ء   خودم    عابر    رهگذر    شدم
 
هیچ نمانده   خاطرم  ، چه شد مرا  کجا     شدم
 
بعد تو  با  غصه و غم  ،  ‌یک دل دربدر   شدم
 
دگر مرا  کسی  ندید  َ،‌  میان  کوچه ها ی  شهر
 
در دل  گوشه های   غم ،  همسخن   قمر  شدم
 
چه کس به  باورش  رود که  در سرای عاشقی
 
با  دل   عاشقانه ای   مانده   و  بی ثمر   شدم!!!
 
روم براه خود ، ولی ... هجر ترا   چه سان برم؟!
 
چو با دل  شکسته ای راهی  یک  سفر شد م
 
 
۲۲ اردیبهشت ۱۳۶۳ شنبه
 
ســروده فــرزانه شــیدا