من عاشق بودم وُ...

« حقیقت» پشتِ غمگین 

« وآژّه ی »

« دلواپسی» گم شد...

و«حسرت»  برلبِ خُکشیده ی قلبم

به خنده ، بوسه ها میزد

 «محبت »،پایِ دل

غمگین تر از اندوه

به زانو آمده...بس گریه ها میکرد...

من عاشق بودم وِ در سینه ام

افسرده قلبی بود

من عاشق بودم و.. ناچار....

من عاشق بودم وُ...افسوس...

زمانِ تلخِ رفتن بود

خداوندا!...خدواندا زمان ،

 وقتِ شکستن بود

شنبه 26 دی1388

فرزانه شیدا