( دفــتر شــیدائی دل )

مواج زندگی

چونکه براه زندگی ، به شهر عاشقی رسی
قصه ی (شیدائی*) تو ،رسد به گوش هر کسی
عشق نگویدت ترا، چه ها کند به سینه ها
قصه ز عاشقانه ها ، شنیده هردلی ،بسی
وای اگر به عاشقی  یکّه روی براه دل
وای اگردراین سفر ،نباشدت همنفسی !
وای اگر سرودِ دل ، گریه شود به کوچه ها
وای اگر  رهت رسد، به کوچه های بی کسی!
تازه نفس نبوده ام، تا که دوان دوان روم
دراین گذر ندیده دل ،  به سینه فریادرسی
قصه ی شیدائی دل ، قصه یک ،دوروزه، نیست
شکّوه نمی کنم که این  ، نبوده عشق نارسی!!
(آه که عمر آدمی  به کوتهی  بوّد دراز*!!)
 خود به چه ره روان شدی؟که بوده راه ناقصی؟!
وای به ساحل غزل، موجِ امید من چه شد؟!
چو این مواّج زندگی ، غصه شدوُ ِدلواپسی
هرچه کنی ،همان شود، به شوردل ویا به غم
وای خدای من بگو ، کی به فغان ِدل رسی؟!

 شنبه 2 آبان 1388

سروده ی : فرزانه شیدا